حال و روز جوانان تحصیل کرده ، مذهبی و هویت طلب

کتاب حسین (ع) وارث آدم از مجموعه آثار دکتر علی شریعتی :

عاشورا بود، عاشورای سال 49

و من سوگوار مرگ خويش، در دلم عاشورايي از قتل عام همه اميدهايم، و من شاهد کربلای سرنوشت مظلوم خويش و شهيد اسارت هر چه از من بازمانده ، و چه دردناك سرنوشتي !

در ميان روشنفكران متهم به دينداری، در ميان دينداران منسوب به بي ديني ، و در ورای اين هر دو ، نيز، يك »خارجي مذهب که سر از بيعت با اميرالمؤمنين پيچيده« ! و ديدم که شده ام نوازنده ای کَر يا نقاشي کور و يا دونده ای فلج ، و به هر حال ، کسي که تمامي هستيش عقيده است ، و معلمي معني بودن او است ، سخن گفتن ، دم زدن او و نويسندگي ، زندگي کردن او و اکنون از اين هر سه محروم، که:
<<�آنها>> راديو دارند وتلويزيون و روزنامه و کرسي استادی و حزب و مزب و غيره .
و روشنفكران تئاتر و کنفرانس و ترجمه و نمايشنامه و مجله و جٌنگ و جا و جمع و پاتوق .
و مؤمنان محراب و منبر و جلسه و دوره و مسجد و تكيه و دسته و تازگيها ، مجله هم !
و من که خواسته ام مؤذن مذهب خويش باشم و حقيقت را قرباني هيچ مصلحتي نكنم و در نظام حاکم بر <<�کوير>> نگنجم و در <<�نظم يكنواخت زمان>>، هم آواز همه و همساز همه نباشم ، احساس کردم که <<�خروسي بي محلم>> ، که شب و نيمه شب ، بي هنگام ، نعره برمي دارد و طلوع و غروب آفتاب خويش را فرياد ميکشد . و سنت مرسوم چند هزار ساله است که خروس بي محل ناميمون است و حلقومش را بايد بريد ، که درظلمت عام ، صبح را فرياد برميآورد و در نيمه شب ، از طلوع خبر ميدهد و در سكوت امن کوير ، نعره برميکشد و آرامش سنگين روستا را برميشورد و خواب را برمي آشوبد و مردمي را که در آغوش شب به خواب رفته اند و هر يك در زير پوشش سپيدیـ که شب همچون کفني مينمايد ، فارغ و آسوده غنوده اند ، بيدار ميکند و ...
شب عاشورا بود، عاشورای سال 49

سوره مبارکه كهف آیه 13
نحن نقص علیک نباهم بالحق انهم فتیة آمنوا بربهم وزدناهم هدی
ما داستان آنان را بحق برای تو بازگو میکنیم؛ آنها جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند، و ما بر هدایتشان افزودیم.